‘Mijn plek innemen’ is een hulpvraag die binnen coaching en therapie vaak terugkomt. “Ik vind het moeilijk om mijn plek in te nemen” of “Ik voel me nergens helemaal op mijn plek”. En vaak wordt er bij ‘je plek innemen’ al snel gedacht aan dat je jezelf méér moet laten zien, méér jezelf moet uitspreken of simpelweg méér ruimte durft in te nemen. Maar wat betekent het eigenlijk om jouw plek in te nemen?

Depressie. Wat tegenwoordig wordt gezien als een medische aandoening en ‘psychische ziekte’ die met medicatie behandeld moet worden, werd vóór de twintigste eeuw melancholie genoemd. In plaats van het te omarmen als een natuurlijk onderdeel van onze menselijke ervaring — of, nog positiever, als de voedingsbodem van onze creativiteit — dragen we het met ons mee als een zware last. De diagnose (of het label) ‘depressie’ zou, zonder dat ik depressieve gevoelens wil romantiseren, vanuit een positiever perspectief kunnen worden benaderd.

Het begrijpen van individualiteit, hoe iemand uniek is ontworpen en hoe dit van invloed is op de manier waarop iemand denkt, voelt en functioneert, kan helpen om de beperkende en destructieve effecten van diagnoses en labels zoals autisme, depressie en persoonlijkheidsstoornissen te verminderen.

Je zult mij nooit horen zeggen dat het leven niet hard is. Want dat is het. En daarom begrijp ik ook heel goed waar we als mens doorheen gaan — onze menselijke ervaring. Maar het lijkt erop dat we altijd maar aan het zoeken zijn naar een uitweg “zodat het leven niet meer zo hard hoeft te zijn”. Is dat wel realistisch?