Waar slachtofferschap eindigt, begint echte ontwikkeling

Je zult mij nooit horen zeggen dat het leven niet hard is. Want dat is het. En daarom begrijp ik ook heel goed waar we als mens doorheen gaan — onze menselijke ervaring. Maar het lijkt erop dat we altijd maar aan het zoeken zijn naar een uitweg “zodat het leven niet meer zo hard hoeft te zijn”. Is dat wel realistisch? In mijn ogen niet. Het leven zal altijd hard blijven: we zijn tenslotte hier op aarde om te leren en om ons te ontwikkelen, niet waar? We kunnen niet ontsnappen aan mens-zijn.


Wat we echter wel kunnen doen, is het onszelf niet onnodig moeilijker maken (dan het al is). Hoe? Door jezelf niet te beperken (door je eigen gedachten) of te laten beperken (door externe situaties of anderen) en door je te realiseren dat je altijd een keuze hebt. Maar echt, altijd. Ook al betekent dit dat het dan nog even wat zwaarder zal worden, uiteindelijk wordt het ook weer lichter, en vrijer omdat je je niet meer beperkt in je eigen ontwikkeling.

Als we het woord “ont-wikkeling” nemen, dan zou je het kunnen interpreteren als dat je je losmaakt van ‘de wikkel’ om je heen. Van datgene dat je beperkt of onderdrukt.

De vraag die je je daarom altijd kunt stellen is “kies ik ervoor om deze gedachte of deze situatie me (onnodig) te laten lijden, of kies ik voor mijn eigen groei, en daarmee vrijheid?”

Vaak zitten we gevangen in slachtofferschap als we blijven hangen of stilstaan in iets dat ons niet meer dient. Dat kan een relatie zijn waarin je niet de ruimte krijgt om jezelf te zijn en (samen) te groeien, dat kan een baan zijn waarin je uitgeleerd bent en geen nieuwe uitdagingen krijgt.

Denk maar eens na over je grootste uitdagingen: waarom is, of blijft, het een uitdaging in de eerste plaats? Omdat je er nog niet van geleerd hebt, of omdat je er wel van geleerd hebt maar zelf beslist om er niks mee te doen? Het zit ‘m vaak vooral in het feit dat je er wel van geleerd hebt, je hebt het immers al vaak genoeg ervaren, maar dat je in een slachtofferrol blijft hangen ‘omdat het je weer overkomt’.

Zodra je merkt ‘het overkomt me weer’, vaak getriggerd door externe omstandigheden, is het aan jou zelf om daar anders mee om te gaan dan de keren daarvoor.

In plaats van je focus te richten op hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn externe omstandigheden veranderen (en dan verbitterd worden wanneer dit niet gebeurd..), focus je op wat jij eraan kunt doen.

Je bent namelijk geen slachtoffer. Al is slachtofferschap, gezien het leven, begrijpelijk. Maar erin blijven hangen is een keuze.

Weet dus dat je altijd een keuze hebt, en dat het leven je altijd de uitnodiging geeft om te evolueren en te kiezen voor je eigen groei en vrijheid.